นักศึกษาต่างชาติเรียนปริญญาโทโผล่หน้าตาที่บางแสน

นักศึกษาต่างชาติเรียนปริญญาโทที่ม.หัวเฉียวไปออกอากาศที่อาคาร ๕๐ ปี มหาวิทยาลัยบูรพา และแวะไปเที่ยวที่สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล บางแสนในวันนิ้

วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ.2553 นักศึกษาต่างชาติเรียนปริญญาโทเอกภาษาไทยที่ม.หัวเฉียวทั้ง ๒๑ คน เพื่อทำการบ้านวิชาภาษาไทยกับเทคโนโลยีการสื่อสารให้สมบูรณ์ อ.นริศรา เกตวัลห์พาน.ศ.ต่างชาติไปออกอากาศที่อาการ ๕๐ ปี มหาวิทยาลัยบูรพา รศ.ดร.มนตรี แย้มกสิกร ที่ม.บูรพายินดีต้อนรับน.ศ.ต่างชาติเรียนปริญญาโทที่ม.หัวเฉียวมาออกอากาศที่ม.บูรพา ท่านบอกว่า อาคารนี้ยังไม่เคยเปิดให้คนข้างนอกใช้ น.ศ.ต่างชาติเรียนปริญญาโทที่ม.หัวเฉียวเป็นกลุ่มแรกเข้าไปใช้บริการเขา แล้วถ่ยรูปด้วยการ จะได้เก็บไว้เป็นอนุสรณ์

ตอนบ่าย หลังทานข้าวที่ริมทะเลเรียบร้อย กลุ่มน.ศ.ต่างชาติเรียนปริญญาโทไปชมปลาสวย ๆ แปลก ๆ ที่สถาบันวิทยาศาสตร์ทางทะเล บางแสน ซึ่งคือพิพิธภัณฑ์ ฯ ม.บูรพา ที่นั้นมีปลาต่าง ๆ นานา ทุกสีทุกชนิต น่าชมมาก ต้องเสียเงินซื้อตั๋วเข้าประตู คนละ ๓๐ บาท ออกทางยังมีร้านขายสิ่งของที่ระลึก มี น.ศ.ต่างชาติเรียนปริญญาโทหลายคนซื้อสิ่งที่ระลึมาเก็บไว้เป็นอนุศรณ์ กลับบ้านในเวลาบ่าย ๓ โมงครึ่ง ทุกคนรู้สึกสนุกมากในวันนี้

การแข่งขันพูดภาษาจีน

วันนี้ดิฉันพานักเรียนไปโรงรียนบางพลีแข่งขันพูดภาษาจีน เพื่อต้อนรับวันแม่ วันนี้เป็นการแข่งขันกลุ่มเล็กก่อน แล้วก็ส่งคนที่ได้รับลำดับที่หนึ่งไปแข่งขันกับนักเรียนที่โรงเรียนอื่น วันนี้มีสมาชิกการแข่งขันพูดภาษาจีนทั้งหมด ๕ คน มัธยมปลายมี ๒ คน มาจากโรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์กับโรงเรียนบางพลี อีกสามคนคือนักเรียนมัธยมต้น มาจากโรงเรียนพางพลี โรงเรียนสาสสารวิเทศย์สุวรรณภูมิ ดิฉันคือกรรมการการแข่งขันพูดภาษาจีนด้วย หลัง ๑ ชั่วโมงผ่านมา การแข่งขันพูดเสร็จแล้ว นักเรียนที่มาจากโรงเรียนสาสสารวิเทศย์สุวรรณภูมิได้คะแนนสูงที่สูด คือ ๙๘ คะแนน แต่นักเรียนที่ส่งไปแข่งขันเพื่อต้อนรับวันแม่ ต้องการนักเรียนมาจากมัธยมปลาย ดังนั้น แม้ว่าเด็กคนนี้ได้คะแนนสูงที่สุด แต่ไม่มีโอกาศไปการแข่งขันอีกได้ นักเรียนมาจากมัธยมปลายแค่ ๒ คนเท่านั้น เด็กที่มาจากโรงเรียนบางพลีได้คะแนน ๙๑ คะแนน แล้วก็เด็กที่มาจากโรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์ได้คะแนน ๙๒ คะแนน ถ้าไม่ออกความผิด เด็กที่มาจากโรงเรียนบางแก้วก็เป็นตัวแทนของกลุ่มโรงเรียนแถวนี้ไปแข่งขันกับโรงเรียนแถวอื่นในเวลาวันที่ ๑๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๓ ซื่งวันนั้นคือวันแม่ ในตอนเที่ยงกิจกรรมครั้งนี้ก็จบแล้ว ในครั้งนี้รวมการแข่งขันการแสดงละคร การเล่านิทาน เป็นต้น ทั้งหมด ๘๐ กว่าคน ในครั้งนี้ จำนวนคนที่โรงเรียนบางแก้วส่งนักเรียนไปร่วมการแข่งขันเยอะที่สุดเลย ไม่ทราบผลการแข่งขันได้ผลยังไง หวังได้ผลที่ดีนะ

ภาพยนตร์การ์ตูน

วันนี้ดิฉันนั่งรถยนต์ไป Centre Bangna ซื้อสไปร์ พอดีมีรถแอผ่านมา เวลาเรียนที่ม.หัวเฉียวมักนั่งรถคันนี้ปนี่ไปนั้น เพราะว่ามีแอร์ ไม่ร้อน วันนี้นั่งอีกครั้ง รู้สึกไม่เหมือนกัน เพราะว่าเรียนจบแล้ว ไม่ใช่นักศึกษากแล้ว นั่งอยู่ในสบาย ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนเดิม มีรูปหนึ่งดึงดูดฉัน นี่คือตัวการ์ตูนจีนไม่ใช่เหรอ ภาพยนตร์การ์ตูนจีนนี้ชื่อ xi yang yang yu hui tai lang อยู่เมืองจีนมีชื่อเสียงมาก เด็กจีนทุกคนชอบมาก ๆ ดิฉันก็ดีใจมากที่ได้อยู่ในประเทศไทยดูรูปก็สวย มีภาพรูปหลายใบติดที่บานประตูสองฝ่าย ทำให้ดิฉันรู้สึกคุ้นเคยมากพวงกุณแจของดิฉันก็พวงเหมือนกัน ไม่ได้ดูโทรทัศที่บ้านตั้งน่นแล้ว อยู่ที่ประเทศไทยยังเจอได้ ดีใจจังเลย

รองเท้าส้นสูง

วันนี้ดิฉันนั่งสองแถวไปโรงเรียนเหมือนเดิม น่าเบื่อจัง มองตรงนี้มองตรงนั้น รองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งดึงดูดดิฉัน คู่นั้นไม่ใช่รองเท้าส้นสูงของผู้ใหญ่ กลับคือรองเท้าส้นสูงของเด็กหญิง ดิฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมแม่ของเด็กอนุญาตให้เด็กใส่รองเท้าส้นสูง อยู่ประเทศจีน ในมัธยมปลายก็ยังไม่อนุญาตให้ใส่รองเท้าส้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กประถม อยู่ในประทศจีนถ้าเด็กใส่รองเท้าส้นสูง โดนด่าแน่นอน เพราะว่าผู้ใหญ่คิดว่าเด็กที่ยังเรียนอยู่ก็ใส่รองเท้าส้นสูง คือเด็กไม่ดี มีนิสัยไม่ดี เหมือนกับผู้หญิงที่ทาทางกิน ดังนั้นเวลาดิฉันเจอเด็กคนนี้ใส่รองเทาส้นสูงดิฉันรู้สึกแปลกใจ ไม่ทราบว่าทำไมแม่ของเด็กอนุญาตใส่รองเท้าส้นสูง แล้วก็ Lotus ยังมีขายอยู่ อีกทั้งยัง เด็กเล็กอยู่ก็ใรองเท้าส้นสูงไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายของเด็กหญิง ทำให้สุขภาพไม่ดี ดิฉันรู้สึกว่าตอนเด็กอยู่ใส่รองเท้าธรรมดาดีกว่า

วันนี้โชคร้ายมาก

เมื่อวันรับปากว่าวันนี้ไปเช้นหน่อย เพราะว่าต้องไปซ้อมแสดงละคร เพื่อต้อนรับวันแม่ แต่วันนี้เวลาดิฉันกำลังรอรถอยู่ก็รู้สึกขาคันมาก ดิฉันไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ รอรถต่อไป หลัง ๕ นาทีผ่านมา รถมาแล้ว ดิฉันิดในใจว่า วันนี้โชคดีมาก ไม่ต้องรอนาน รถก็มาแล้ว แต่ลมพักหนึ่ง เห็นแต่ภาพเงาด้านหลังของรถ ดิฉันยังงง ๆ อยู่ รถก็แล่นหายไปแล้ว เพิ่งคิดว่าวันนี้โชคดี ไม่ต้องรอรถนาน แต่นาทีหน้าต่อไป รถก็แล่นไปจากหน้าของฉัน ขาคนมาก แต่ดิฉันยังไม่ได้สนใจ ทั้งใจก็รอรถ รถคันนี้ผ่านไป รถคันหน้าต้องรอนานอีกแน่นอน หลัง ๑๐ นาทีผ่านไป รถจึงมา ขึ้นรถ คนเยอะมาก ไม่มีที่นั่ง ที่ยืนเกือบไม่มี เบียดกันเต็มไปหมด ขายิ่งคันแล้ว พอมองขาจึงรู้ถูกยุงกัด ๔ ที่ คันมากเลย เมื่อกี้สนใจแต่รอรถ ยุงมากัดหลายครั้งก็ไม่มีความรู้สึก โชคร้ายมาก เวลาไกล้ถึง เกิดเรื่องอีก รถจอดที่ข้าง ๆ ถนน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ที่แท้ก็คือมันไหลออกจากรถ ต้องจอดมาตรวจตัวรถ ที่เดิมดิฉันก็สายไปแล้ว แต่ในขณะนี้ยังเกิดเรื่องอีกเรื่องออกมา ดิฉันจะทำยังไงดีล่ะ มีแต่ลงรถมาเดินไปถึงโรงเรียน ดิฉันคือคนแรกลงจากรถ คนอื่นเห็นแล้ว ก็ตามลงจากรถเรื่อย เพราะว่าไกล้แถวนี้จ้างมอเตอร์ไซได้ เวลาไปถึงสำนักงานก็ ๘ โมงเช้าแล้ว เด็กก็รออยู่ที่สำนักงานตั้งนานแล้ว อีอคนหนึ่งกำลังซ้อมอยู่... วันนี้โชคร้ายมากเลย

จับมือ

วันนี้ teacher lee ไม่ได้มาโรงเรียน กลับคือคนฝรั่งอีกคนหนึ่งมาสอนแทน นึกว่า leeไม่มาสอนแล้ว ลาออกจากตำแน่งครูภาษาอังกฤษแล้ว ไปถามจึงทรามว่า lee วันนี้ติดธุระ เพื่อนักเรียนไม่ขาดการเรียน teacher lee ก็ให้อีกคนหนึ่งมาสอนแทน คนฝรั่งนี้ดูหน้าตามีอายุ ๖๐ปีแล้ว หัวหน้าของศูนย์ภาษาไม่ชอบคนฝรั่งนี้ ท่านรู้สึกแก่เกินไปแล้ว ไม่ว่ายังไงวันนี้ฝรั่งคนนี้มาสอนแทน เวลาเข้าสำนักงานของเรา เจอ bobo ซึ่งเป็นครูสอนภาษาอังกฤษอีกคนหนึ่ง สองคนก็จับมือกัน นี่คือรูปแบบการทักทายของคนฝรั่ง ก็คือรูปแบบการทักทายของคนจีนเหมือนกัน ดังนั้นเห็นภาพนี้ ดิฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะว่าตั้งนานไม่ได้เจอภาพแบบนี้แล้ว อยู่ประเทศไทย เวลาเจอกันก็ยกมือมาไหว้กัน รู้สึกคุ้นเคยมาก อารมณ์ในขณะนั้นใช้ภาษาแสดงออกมาไม่ได้ พิเษศมากเลย คิดถึงบ้านมาก...

ภาษาไทย

" ครู ทำไมคำไม่สุภาพออกเสียงชัดเจนที่สุดเลย " นักเรียนพูดอย่างนี้บ่อย ๆ ดิฉันฟังแล้วไม่ทราบจะตอบยังไง แม้ว่ามาเมืองไทยตั้ง ๒ ปีแล้ว แต่คำศัพย์บางคำยังออกเสียงไม่ชัดเจน เวลาไปทำงาน นักเรียนมักชอบสอนดิฉันพูดคำศพย์วัยรุ่น แต่เป็นคำที่ไม่ค่อยสุภาพ แล้วเด็กบอกว่า ครูพูดภาษาวัยรุนชัดเจนจังเลย ทำไมล่ะ ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความรู้พื้นฐานของเราคือครูคนจีนสอนให้ แต่เราตนเอง ก็มีปัญหาอยู่ ดังนั้นบางที หรือว่าบางคำออกเสียงไม่ค่อยชัดเจน แต่เรามาเมืองไทย คำที่วัยรุ่นคือคนไทยสอน การออกเสียงเป็นภาษาไทยแท้ ๆ ดังนั้นเราออกเสียงตามไปก็ออกเสียงชัดเจนแล้ว ( นี่คือความคิดเห็นของดิฉัน ไม่ตัวแทนความคิดเห็นของคนอื่น ) ดังนั้นดิฉันหวังว่าน้อง ๆ ที่กำลังเรียนภาษาไทยหรือว่าภาษาไทยต้องฝึกบ่อย ๆ ไม่ฉะนั้นออกเสียงไม่ชัดเจนจะถูกคนอื่นล้อเล่นแน่นอน...

ห้องน้ำของประเทศจีน

อยู่ประเทศไทย เวลาพูดถึงห้องน้ำของประเทศจีน ความประทับใจของทั้งคนไทยทั้งก็รู้สึกหมั่นไส้เลย เพราะว่าในห้องน้ำมีกลิ่นเหม็น อากาศไม่ดี สกปรกมาก ... แต่ในสมัยนี้ดิฉันขอประกาศต่อโลกว่า นั่นคือสภาพประเทศจีนสมัยเก่า ไม่ใช่สมัยนี้ของประเทศจีน มุมมองของคนไทยยังไม่เปลี่ยนไป ยังนึกว่าห้องน้ำของประเทศจีนยังสกปรกอยู่
วันนี้จากโรงเรียนเดินออกมากับนักเรียนที่เรียนกับดิฉัน นักเรียนถามดิฉันว่า ครู ห้องน้ำของประเทศจีนเหม็นมากใช่ไหมคะ โดยเฉพระมฑทลกวางตุ้ง ดิฉันฟังแล้ว คำพูดของดิฉันทิ้งตัวร่างกายของฉันไปหมด พูดไม่ออกสักคำเลย ดิฉันบอกให้นักเรียนรู้ว่า นั่นคือสภาพสมัยเก่าแล้ว ปัจุบันนี้ ห้องน้ำของประเทศจีน เปลี่ยนไปแล้ว กลิ่นหอม ไม่สกปรกแล้ว
ปัจจุบันนี้ ห้องน้ำของประเทศจีนสวยที่สุดเลย ยินดีทุกท่านไปเที่ยวที่ประเทศจีน แล้วก็ไปห้องน้ำของประเทศ ดูหน่อยว่าห้องน้ำของประเทศจีนทันสมัยหรือยัง...

English teacher

แถวซอยหนามแดงนี้ทั้งหมดมีโรงเรียน ๔ แห่ง ส่วนโรงเรียนมีมัธยมปลาย แค่โรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์เท่านั้น มีโรงเรียนนานาชาติ ๒ แห่ง แห่งหนึ่งสอนเป็นสามภาษา ก็คือภาษาจีน ภาษาอังกฤษกับภาษาไทย อีกแห่งหนึ่งแค่มีสองภาษา คือภาษาอังกฤษ กับภาษาไทย เหลืออีกแห่งหนึ่งคือโรงเรียนประถม
วันนี้ดิฉันนั่งสองแถวไปถึงวัดหนามแดง เจอคนฝรั่งคนหนึ่งขึ้นมา คือผู้หญิงอีก ถือตะกร้าใหญ่อันหนึ่ง ในตะกร้าใส่ของเต็มหมดเลย ดิฉันคิดว่า น่าจะเป็นอาจารย์ใหม่สมัครสอนที่โรงเรียนวัดหนามแดง เวลาไปถึงตึกห้าสี จึงจะทราบว่าสมัครสอนที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ไปตลาดหนามแดงซื้อของ พักอยู่ตึกห้าสีเหมือนกัน ตึกเดียวกัน เมื่อก่อนไม่เคยเจอหน้าเลย อาจจะเพิ่งมาสอนภาษาอังกฤษ

วันนี้มีรถ

วันนี้โชคดีมาก เวลาไปถึงวัดหลวงพ่อโตยังมีรถสองแถวรออยู่ อาทิตย์ที่แล้ว เวลาไปถึงที่นี่ ท้องฟ้าทั้งมืดแล้ว ไม่ได้เจอรถสองแถวรอที่นี่ นึกว่าอาจจะยังไม่ได้มาถึง รออี่กสักนาที รถก็มา ใครก็ไม่รู้ เรารอมาตั้งครึ่งขั่วโมง รถยังไม่มา ที่นั้นยุงเยอะมาก กัดตัวแล้วคันมาก แล้วยังเจองูตัวหนึ่ง ไม่รู้เป็นงูหรือเปล่า รูปร่างกายเหมือนกับงู แต่ผิวหนังของมันไม่เหมือนกับงู งูมีเกล็ดเล็กทั้งตัว แต่มันไม่มี หนังของมันเรียบมาก สีดำ จนถึงวันนี้ยังไม่รู้คือสัตว์อะไร โชคดีที่สุดไม่โดนกัด ไม่ฉะนั้นไม่รู้ยังไงดี วันนี้มีรถอยู่ พระอาทิตย์กำลังตกลงขอบฟ้า ท้องฟ้ายังไม่มืด ไม่ต้องเป็นห่วง ดีใจจัง พรุ้งนี้มีอีกวันหนึ่ง ก็ต้องไปทำงานต่อไปตามปกติ ใกล้ถึงวันที่สอบกลางภาคแล้ว ต้องพยายามกว่าเมื่อก่อน จึงจะสอบได้ดี

ไข้หวัด

เดิมที่ดิฉันไม่ค่อยสบาย คอเจ็บ เด็กไม่ตั้งใจเรียน คุยกันส่งเสียลดัง ดิฉันต้องออกเสียงดังกว่าเด็ก ดังนั้นคอเจ็บมาก ช่วงนี้อากาศร้อนมาก เวลาไปสอน ห้องเรียนแม้ว่ามีพัดลมแต่ยังร้อน ตัวร่างกายไม่มีแรง อารมณ์ระคายเคืองมากทำให้คนร้อนในง่าย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเวลาเลิกสอน ดิฉันต้องกลับห้องที่พักครู ในห้องที่พักครูมีแอร์ด้วย อากาศไม่ใช่เย็น แถมคืออากาศหนาว อย่างนี้ออกมาห้องอากาศร้อนสุด เดี๋ยวเข้าไปห้องก็เย็นเกินไป ออกมาแล้วเข้าไป เข้าไปแล้วออกมา อย่างนี้เดินไปเดินมา คนเป็นไข้ ไข้หวัดง่ายที่สุดต้องระวังตัวร่างกาย ดิฉันก็ไม่สบายแล้ว ไข้หวัด รู้สึกไม่สบายมาก เมื่อไหร่อากาศจึงเย็นไปล่ะ...

ท้องฟ้าล้อเล่นอยู่

ช่วงนี้ร้อนมากๆ แม้ว่ามีเมฆดำทั้งท้องฟ้า แต่ก็ไม่ฝนตก ตอนเย็นนี้เกิดพายุขึ้นมา นึกว่าฝนตกแน่นอน อากาศก็เย็นแล้ว ใครก็ไม่ทราบฝนไม่ตกอีก ท้องฟ้ากำลังล้อเล่นกับพวกเรา เกิดลมแร็ง แต่ก็ไม่ฝนตก ทำให้เราเกิดความหวัง แล้วทำให้เราผิดหวังอีก เทวดาลงโทษต่อเรา เพราะว่ามนุษยชาติทำความเสียหายต่อธรรมชาติ อีกทางหนึ่ง ท้องฟ้าฝนตกเยอะ ๆ มาลงโทษกับมนุษยชาติ เช่นภาคใต้ของประเทศจีน ช่วงนี้น้ำท่วมอยู่ 200 คนกว่า ๆ ถูกเสียชิวิต พืชถูกทำลาย ถนนถูกทำพัง แต่บางที่กำลังแห้งแล้งอยู่ ธรรมชาติก็คืออย่างนี้ ดังนั้นพวกเราควรสามัคคีขึ้นมารักษาธรรมชาติ ขออภัยกับธรรมชาติ

ตัวร่างกายเหนื่อย ใจยิ่งเหนื่อย

ทำงานที่โรงเรียนมาตั้ง ๒ เดือนแล้ว เวลาเริ่มไปสอน นักเรียนทุกคนทั้งก็ดี ตั้งใจพูด ตั้งใจฟัง ตั้งใจจดบรรทึก ตั้งใจทุกอย่างเลย แต่ตามเวลาผ่านมา นักเรียนเริ่มพูดคุย เริ่มนอน ขี้เกียจในตอนการเรียน ไม่ทราบว่าดิฉันสอนไม่ดี หรือว่าอย่างไหร่ ดิฉันถามเองตลอดเวลา หาปัญหาตัวเองทุกนาที ค้นหาวิธีการสอนที่สนุกมาสอน แต่ยังแก้ปัญหาที่นักเรียนไม่อย่าเรียน ไม่ตั้งใจเรียนได้ อาจารย์ที่โรงเรียนบอกว่าถ้าเด็กใครไม่อยากเรียน คุยกันในเวลาเรียนอยู่ ก็ตีไปเลย แม้แต่เป็นอย่างนี้ ดิฉันคิดว่านักเรียนทั้งเป็นพู้ใหญ่แล้ว อีก ๒ ๓ ปีก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว มีความคิดตัวเอง ตีไปทำอะไร ถ้าตีไปแล้วทำให้นักเรียนยิ่งไม่ชอบวิชานี้ ยิ่งไม่อยากเรียนวิชานี้ ดังนั้นดิฉันไม่สนุกสนันตีนักเรียน
วันนี้กำลังสอนอยู่ มีนักเรียน ๖ คนมาสาย ไปถามว่าทำไมมาสาย เด็กบอกว่าโดนอาจารย์ที่ปรึกษาตี ดูท่าทางของเด็ก บางคนรู้สึกเจ็บมาก บางคนรู้สึกไม่เป็นไร ชิมแล้ว ดิฉันเงียบไปเลย มีแต่ให้นักเรียนพวกนี้รีบเข้ามาเรียนด้วย ดิฉันนึกไม่ออกว่า เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กประถมแล้ว ทำไมยังต้องทำอย่างนี้จึงมาเรียน ดิฉันไม่เข้าใจเลย ถ้าอยู่ประเทศจีน มัธยมปลายไม่ทำอย่างนี้แน่นอน ทุกนักเรียนตั้งใจเรียน กลัวเสียเวลาแล้ว แต่ยังไม่ได้เรียนความรู้อะไรบ้างมา แต่ละประเทศก็ต่างกันอย่างนี้เหรอ ไม่น่าเชื่อเลย...

สิ่งของจากฉันไป...

ตั้งแต่เรียนจบ แล้วก็ไปทำงาน ในช่วงนี้ สิ่งของที่น่ากิน อาหารที่อร่อย ดิฉันทั้งไม่มี่โอกาสไปกินอีกครั้งหนึ่ง เพราะว่าเวลาไม่อนุญาตให้ดิฉันไปกิน อีกทั้งยังดิฉันไม่มีเงินส่วนเกินไปกิน เพราะว่าต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าเงินใช้ปกติ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือต้องเก็บเงินมาเรียนปริญญาด้วย
คิดถึงเกาลัดหอม ๆ คิดถึงบุฟเฟ็พหมูกะทะ โออีชิด คิถึงไอติน... คิดถึงสิ่งของที่อร่อย ที่น่ากิน เวลาฝัน ดิฉันก็ฝันไปกินอาหารเหล่านี้ เมื่อไหร่ดิฉันจะไปกินได้ล่ะ
เวลาตั้งนานดิฉันไม่ได้ไปชอปปิ้งแล้ว ไปซื้อเสื้อสวย ๆ รองเท้าทันสมัย กระโบงแฟชั่น ช่วงนี้น่าจะไม่มีโอกาสไปแล้ว วันหลังถ้ามีโอกาสใดดิฉันไปแน่ ๆ เลย จะได้มาตอบแทนตัวเอง

ฤดูฝนกับฤดูร้อน

ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ๆ เพราะว่าประเทศไทยเข้าฤดูฝนแล้ว แต่ในขณะนี้ประนเทศจีนกำลังเข้าฤดูร้อนอยู่ เพิ่งอ่านข่าวสดสำหรับประเทศจีน บอกว่าตอนนี้ประเทศจีนร้อนมาก โดยฉะเพราะกรุงปักกิ่ง อุณหภูมิสูงที่สุดถึง ๔๐ องศาเซลเซียส อุณหภูมิในบนถนนถึง ๕๕ องศาเซลเซียสแล้ว ร้อนมาก ๆ มีมณฑลหนึงมีสัตว์อดทนไม่ตายก็ตายไป ตอนนี้ผลโลกร้อนยิ่งมายิ่งร้ายแรง ส่งเสริมว่าทุก ๆ คนต้องการรวมกันมารักษาโลก แต่มีกี่คนทำได้ รถขับทุกวันตทชามปกติ ตู้เย็นใช้ทุกวันเหมือนเติม ปีนี้ประเทศไทยก็ร้อนเหมือนกัน เวลาในฤดูร้อน ร้อนที่สุดจริง ๆ เลย แต่ในช่วงนี้เย็นไปแล้ว

สถานที่คุ้นเคย

อาทิตย์นี้คืออาทิตย์ที่สามมาเรียนปริญญาโทที่ม.หัวเฉียว สถานที่ที่ดิฉันเคยอยู่มาตั้ง ๒ ปี คนที่นี่ยังจำได้ดิฉันกัน ดิฉันรู้สึกดีใจมาก ทั้งพี่ขายผลไม้ ขายนม ป้าขายอาหาร วันนี้ตอนพักเที่ยงดิฉันทานข้าวที่ใต้หอพักนักศึกษาชาย ร้านอาหารของป้าขายดีมาก มีคนมากมายมาสั่งอาหาร ดิฉันชอบทานกระเพราหมูย่างใส่ผักกับกระเพราหมูสับ อร่อยที่สุดเลย เวลาดิฉันไปทำงานก็คิดถึงอาหารเหล่านี้ ร้านอาหารที่ดิฉันทำงานทำรสชาติไม่ถูกใจฉัน คิดถึงอาหารที่ม.หัวเฉียวบ่อย ๆ ครั้งที่แล้ว เพื่อนคนหนึ่งกลับม.หัวเฉียว ดิฉันก็ฝากเพื่อนซิ้ออาหารให้ เพราะคนเยอะต้องรอสักหน่อย จึงจะถึงพวกเรา เพาระวันนี้เลิกเรียนเร็ว จึงมาที่นี่ทานข้าว ถ้าคือปกติ เรานิยมทานข้าวที่โรงอาหารม.หัวเฉียว เพราะว่าเป็นอาหารสำเร็จ สั่งแล้วรีบได้ ดังนั้นประหยัดเวลา อยู่ในโรงอาหารก็มีร้านอาหารอร่อย ๆ ดิฉันชอบทานหมูพริกเผา มีพริกอร่อย ๆ ให้ แถมรสชาติพริกคล้าย ๆ กับรสชาติพริกจีนอีก ชอบทานมาก ร้านขายผลไม้ย้ายที่แล้ว พี่ไปเช่าห้องใหม่มา ขายก็ดีเหมือนกัน ดิฉันชอบไปซื้อมะม่วงมันกับชมพู่มาทาน ชมพู่ที่ประเทศไทยอร่อยมาก ชอบซื้อมาทานทุกวันเลย ทักทายกับพี่ขายผลไม้ ดีใจจัง จำชื่อของดิฉันได้ ตอนนี้ ทำงานแล้วไม่ได้พักผ่อนที่ม.หัวเฉียวแล้ว ห้องที่พักในตอนนี้ไม่มีร้านขายผลไม้ ไมได้ทานผลไม้ตั้งนาน ดังนั้นวันนี้ซื้อผลไม้หลายชิ้น จะได้ทานพอใจ หรือทานกับเพื่อนก็คือเรื่องดีใจ
แม้ว่าเรียนจบแล้ว จากไปม.หัวเฉียว แต่สิ่งของที่ม.หัวเฉียวยังคุ้นเคยอยู่ พี่ ๆ ที่ม.หัวเฉียวยังจำได้อยู่

ซาลาเปา

วันนี้วันเสาร์อีก เวลาผ่านไปเร็ว อีกเรียนไม่กี่ครั้งก็สอบกลางภาคแล้ว เวลาเรียนวิชาทักษะภาษาไทยระดับสูง อาจารย์ยกตัวอย่างมาอธิบายหัวข้อให้เราฟัง ผูดถึงซาลาเปา ทำให้ดิฉันอยากทานซาลาเปาที่บ้านเกิดของฉัน บ้านเกิดของฉันมีซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งทำซาลเปามาขาย ขายดีมาก เวลาอยู่บ้าน ดิฉันชอบซื้อซาลาเปาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ ลูกละ 5 เหมาเท่ากับเงินบาท 2.5 บาท ถูกมาก แต่อยู่ประเทศไทย ซาลสเปาขายแพงมาก แถมลูกเล็ก ๆ ยังไม่ได้ทานกี่ครั้งก็ทานหมด คิดถึงซาลาเปาที่บ้านจริง ๆ คิดถึงบ้าน

น้ำท่วม

น่าเบื่อจัง วันนี้ฝนตกอีก เมี่อวันฝนตก รอรถนาน ๆ รถก็ยังไม่มาใจร้อนมาก แล้วก็นั่งแท็กซี่ไปโรงเรียน ทั้งเสียเงินและเสียใจ เพราะว่าตอนนี้ยังลำบากอยู่ ไม่มีเงินส่วนเกินมากมานั่งแท็กซี่ วันนี้ล่ะ ต้องนั่งแท็กซี่อีกเหรอ ดิฉันไม่อยากทำอย่างนี้ บนบานเดี๋ยวดิฉันออกไปฝนก็หยุด โชคดีจังเลย เวลาดิฉันออกไปฝนหยุดแล้ว แต่ท้องฟ้ายังมีเมฆดำมาก ดูเหมือนประเดี๋ยวจะฝนตกอีก รอไม่นานรถก็มาแล้ว ไปถึงหมู่บ้านอยากนั่งรถจักรยานยนต์เข้าไปโรงเรียน ใครก็ไม่ทราบว่าวันนี้รอนานแล้วก็ยังไม่มีคันใหนว่าง เมื่อก่อนมีรถจักรยานยนต์เยอะเลยรออยู่ที่ปากซอย มี่แต่เดินเข้าไปแล้ว ต้องรีบ ๆ หน่อย เดี๋ยวฝนก็ตกแล้ว เวลาเดินถึงครึ่งทางก็มีคุณคนหนึ่งนั่งรถจักรยานยนต์เข้าใกล้ตัวของฉัน ดิฉันนึกว่าคือครูท่านใด (แต่เวลาดิฉันเข้าไปสอน เด็กบอกว่าไม่ใช่ครู คือยามของโรงเรียน) เขาบอกว่าให้ดิฉันนั่งรถจักรยานยนต์ของเขาไปด้วย เพราะว่าตอนนี้ทางเข้าโรงเรียนน้ำท่วมอยู่ เขาเห็นดิฉันใส่รองเท้าส้นสูง บอกว่าวันหลังใส่รองเท้าแตะมาก็ได้ รองเท้าจะได้ไม่เปียก เริ่มต้นดิฉันไม่อยากรบกานเขา เพราะว่าดิฉันจำได้เมื่อวานก็ฝนตกเหมือนกัน แต่โรงเรียนก็ไม่น้ำท่วม ทำไมวันนี้... แต่ยามบอกว่ายินดี ดิฉันคิดว่าปฏิเสธอีกก็ไม่มีความสุภาพแล้ว เวลาถึงหน้าประตูของโรงเรียนจึงทราบ โรงเรียนน้ำท่วมจริง ๆ ยามส่งดิฉันไปถึงที่ไม่มีน้ำท่วม ขอบคุณยามจริง ๆ ไม่ฉะนั้น ดิฉันไม่ทราบเข้ามาอย่างไร เวลามาถึงโรงเรียนไม่กี่นาที ฝนตกอีกแล้ว แถมฝนตกหนักมาก เด็ก ๆ ยุ่งกับย้ายเอกสารอยู่ที่ชั้นหนึ่งเข้าไปชั้นสอง ฝนตก...

แอร์อีก

เมื่อวันเพิ่งพูดถึงห้องทำงานเราร้อนมาก รอตั้งนานแล้ว ช่างแอร์จึงมาติดแอร์ แต่วันนี้ดิฉันไปทำงานกลับเสียใจ ไม่ถูกใจมาก วันนี้ฝนตกเรื่อย ๆ อากาศเย็นสบาย ๆ ลมก็แรง แต่เวลาไปถึงที่นั้น คนฝรั่งกลับบอกว่า ร้อนมาก แล้วก็ไปปิดหน้าต่าง ปิดประตู จะไปเปิดแอร์ ดิฉันแปลกใจว่า วันนี้ฝนตก อากาศดีแล้ว ทำไมต้องเปิดแอร์ เปิดพัดลมก็พอแล้วล่ะ ลมก็แรงอีก ถ้าอากาศเย็นก็เปิดพัดลมจะได้ประหยัดไฟฟ้า ช่วยรักษาโลกร้อน นี่คือความรับผิดชอบของเราโลกมนุษยชาติทุกคนไม่ใช่เหรอ ดังนั้นวันนี้อารมย์ของฉันไม่ค่อยดี อีกทั้งยังดิฉันนั่งในห้องเราที่เปิดแอร์แล้ว ปวดหัวมาก ไม่รู้เป็นยังไง ออกไปข้างนอกสูบหายใจอากาศธรรมชาติ อาการปวดหัวก็ค่อย ๆ หายแล้ว แต่เวลาเข้าไปห้องทำงาน อาการปวดหัวก็เกิดขึ้น เวลาอยู่ห้องพักของฉัน ไปเรียนความรู้ที่ม.หัวเฉียว ทั้งไม่มีสถานการณ์อย่างนี้ มี่แต่อยู่ห้องทำงานเราจึงมี อาจจะคือทางจิตวิทยาเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีกวันหนึ่ง หวังว่าไม่เกิดสภาพเหล่านี้ชึ้นอีก...

เครื่องปรับอากาศ

"ร้อนมาก..." "ร้อนที่สุดในโลก..." "so hot..." เราคนต่างชาติ ๔ คนบ่นทุกวันเลย เหลือคนไทย ๒ คนก็รู้สึกร้อนเหมือนกัน มีแต่สำนักงานเราไม่มีแอร์ ห้องอื่นมีหมดเลย ห้องเรามี ๖ คน สองคนคือคนจีน สอนภาษาจีน อีกสองคนคือคนฝรั่ง สอนภาษาอังกฤษ สุดท้ายเหลืออีกสองคนคือคนไทย สอนภาษาอังกฤษเหมือนกัน ดังนั้นห้องเราเป็นห้องพิเศษ จำได้มีวันหนึ่ง ผอ.ไม่ทราบทำไมมาห้องเรา ครูคนฝรั่งอดทนไม่ไว้แล้ว ถามว่าทำไมห้องนี้ไม่ติดแอร์ ร้อนสุด ๆ ผอ.ว่ากำลังจะเตรียมติดแอร์ให้ห้องนี้อยู่ พวกเราทุกคนดีใจมาก แต่รอแล้วรออีกยังไม่ห็นหน้าช่างมาติดแอร์ เห็นแต่มี โทรทัศน์ใหม่สองเครื่องแทนโทรทัศน์เก่าแล้ว แอร์ห้องเรายังไม่เห็นหน้าเลย พวกเราผิดหวังมาก แต่วันนี้ เวลาเลิกเรียนคาบหนึ่ง ดิฉันกลับห้องเอาข้อมูล กลับได้เห็นช่างมาติดแอร์แล้ว สุดท้ายเรื่องติดแอร์ปฏิบัติให้เป็นจริงแล้ว ดีใจจังเลย
ห้องแอร์ในประเทศไทยสบายจริง ๆ เลย

เวลา

"เวลาเป็นเงินเป็นทอง" ยังเด็กอยู่พ่อแม่อาจารย์มักสั่งสอนเราต้องรักและทะนุถนอมเวลา แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไม่พ่อแม่ครูชอบพูดอย่างนี้ เวลานั้นเรื่องในใจของเรามีแต่เรื่องเดียว ก็คือ ทุกวันเลิกเรียนเร็ว ๆ ไปเที่ยวที่ไหน เล่นอะไหร่สนุกที่สุด ตอนนี้เติบโตแล้วจึงเข้าใจความหมายประโยคนั้น จึงเข้าใจบ่นพึมพำของพ่อแม่ ทำไมมีแต่เติบโตแล้วจึงจะเข้าใจ
เดือนมิถุนายนใกล้ผ่านไป ชั่วเวลาเพียงแวบเดียวก็เป็นเดือนกรกฏาคมอีกแล้ว ดิฉันไปทำงานมี ๑ เดือนกว่า ๆ แล้ว ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยหัวเฉียวก็มี ๓ อาทิตย์แล้ว เวลาผ่านไปเร็ว ๆ ทำให้ดิฉันยิ่งรู้สึกเวลาน้อยเกินไป เรื่องนี้ยังทำไม่เสร็จ เรื่องนั้นทยอยพากันมาอย่างไม่ขาดสายอีก เราต้องรีบ ๆ ทำทุกอย่างให้เสร็จ จะได้ทำเรื่องอื่นต่อ ดังนั้นยิ่งรู้สึกเหนื่อยมากขึ้น ไม่มีใครมาช่วย มีแต่เราช่วยเหลือเราเอง

สบู่ซักผ้า

เวลาดิฉันยังเป็นเด็กอยู่ ได้ยินว่าสบู่ชอบน้ำ ชอบไปว่ายน้ำ แต่หลังว่ายน้ำเสร็จแล้ว ตัวของสบู่ก็เล็กไปแล้ว ถึงแม้ว่าอย่างนี้ สบู่ยังไม่เปลี่ยนใจไม่ไปว่ายน้ำแล้ว สุดท้ายตัวเองก็หายไปแล้ว อยู่ในประเทศไทยดิฉันไม่เคยเห็นตรงใหนมีสบุ่ซักผ้าขาย มี่แต่สบู่อาบน้ำ ดังนั้นกลับประเทศจีนทุกครั้งดิฉฉันนิยมนำสบู่ซักผ้ามาประเทศไทยด้วย ใช้สบู่ซักผ้ามาซักผ้าสามารถรักษาผิวหนังของมือเรา มือเราไม่ลอกผิวหนัง
คิดถึงชีวิตของมนุษยชาติเราก็เหมือนกับตัวสบู่ ถึงแม้ว่าทำอย่างนี้ไม่ถูกต้อง ไม่มีประโยชน์ต่อเรา แต่ยังคงหมั่นทำอย่างนี้ตลอดไป เพื่อจิตใจที่ฟุ้งเฟอเรา สุดท้ายทำลายกับเราเอง อีกทั้งยังทำลายกับเพื่อนญาติพี่น้องที่ในสภาพของเราไม่รู้ตัว

ผัดผักบุ้งไฟแดง

ดิฉันจำได้เคยทานข้าวผัดผักบุ้งไฟแดงตั้ง ๒ เดือน เพาระว่าเวลาเพิ่งมาประเทศไทย คนไทยชอบทานเนื้อ ทานผักสด ดิฉันทานไม่ชิมเลย มีวันหนึ่งเห็นมีผัดผักบุ้งไฟแดงจานนี้ ก็มีความคิดเห็นที่อยากไปชิมหน่อย สุดท้ายรู้สึกชกว่าอร่อยมาก จากนั้นทานทุกวัน ไปฝึกงานที่กศน. ๒ เดือนทั้งทานผัดผักบุ้งไฟแดงหมคเลย ไท่มีเหตุผลพิเศษอะไร แค่เพราะว่ารสชาติผัดผักบุ้งไฟแดงเหมือนกับอาหารจีนเลย เวลาคิถึงบ้านก็ชอบไปสั่งผัดผักบุ้งไฟแดงมาทาน ทานผัดผักบุ้งไฟแดงหลายที่ รู้สึกว่าร้านที่ทำผัดผักบุง้ไฟแดงจานนี้อร่อยที่สุดคือสถานที่ดิฉันเคยไปฝึกงาน ตอนนี้ยังคิดถึงรสชาตินั้นอยู่ ตอนนี้ทำงานแล้ว ไปสั่งข้าวผัดผักบุ้งไฟแดง แต่รู้สึกไม่ค่อยอร่อย ดิฉันคิดในใจว่า ถ้าวันใหนว่างก็ไปตรงนั้นสั่งข้าวผัดผักบุ้งไฟแดงมาทาน แม้ว่าตอนนี้ชิมอาหารไทยแล้ว แต่บางทียังชอบทานผัดผักบุ้งไฟแดงอยู่

ฟักทองกับบวบ

เวลาเรียนปริญญาตรี ดิฉันเบื่อเนื้อทุกอย่างเลย ไม่ชอบกิน ดังนั้นตอนกลางเที่ยงพักเที่ยงไปทานข้าวที่โรงอาหาร ดิฉันชอบทานข้าวที่ร้านหนึ่ง เพราะว่าร้านนั้นมีผักหลากหลายอย่าง ดิฉันชอบทานผัก รสชาติร้านนั้นก็คล้าย ๆ กับรสชาติจีน เวลาเลิกเรียนดิฉันก็ไปสั่งอาหารที่ร้านนั้น ทุกวันทานฟักทองกับบวบหมดเลย ถ้าวันไหนหิวจังก็เพิ่มไข่ดาวอันหนึ่ง ดังนั้นดิฉันกับพี่ที่ขายอารหารที่โน่นก็รู้จักกันแล้ว จากนั้น เวลาดิฉันไปถึงที่นั่น ดิฉันไม่ต้องสั่งอาหาร พี่ๆ ที่โน่นก็ทราบดิฉันจะสั่งอาหารอะไรแล้ว
เวลาจบปริญญาตรี เรียนปริญญาโทต่อ ดิฉันก็กลับไป ม.หัวเฉียวอีก เรียนทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ วันนี้ดิฉันไปทานข้าวที่ร้านอาหารโน่น พี่ ๆ ก็ จำหน้าของดิฉันได้ ล้อเล่นว่า"น้องทานฟักทองกับบวบอีกไหม" หน่วยความจำของคนไทยดีโน้

"หมา"ตอต้นไม้

เวลาเพิ่งมาประเทศไทย ดิฉันรู้สึกว่าจำนวนเยอะที่สุดไม่ไช่คน กลับคือนกกับหมา อยู่ในประเทศจีน คนจีนส่วนใหย่ชอบกินเนื้อหมา พวกเขารู้สึกอร่อยมาก แต่ดิฉันไม่ชอบกินเนื้อหมา ดังนั้นดิฉันไม่เห็นด้วยความคิดของกลุ่มคนที่ชอบกินเนื้อหมา ดิฉันชอบหมา ไม่ว่าหมาชนิดใด เพื่อนบอกว่าถ้าชอบหมาทำไมไม่เลี้ยงหมา ดิฉันตอบว่า ฉันไม่กล้าเลี้ยง ฉันกลัวหมาออกไปเล่นที่ข้างนอก แล้วก็หายตัวไปแล้ว ฉันรู้สึกเสียใจมาก ๆ ดังนั้นไม่เลี้ยง
ดิฉันต้องรอรถสองแถวที่ริมถนนไปทำงานในทุกวันเช้า เวลารถยังไม่มา ดิฉันชอบดูตรงนี้หน่อย ชมตรงนั้นหน่อย การพบค้นหมาตัวหนึ่งนั่งนิ่งๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม ดิฉันไม่ได้สนใจเท่าไร่ แต่ห้านาทีผ่านไป ดิฉันปรากฏว่าหมาตัวนั้น ทำไมนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นตั้งนานจังเลย รถมาแล้ว ดิฉันไม่ได้คิดเยอะ แต่เวลากลับ ลงรถที่ตรงนั้น รู้สึกแปลกใจมาก ทำไมหมาตัวนั้น ยังนั่งตรงนั้นอยู่ ดิฉันเดินใกล้ไปดู กลับปรากฏว่า หมาอะไรเนี้ย ตอต้นไม้เท่านั้น...

ฉันหิวแล้ว

"กินข้าวต้มเหมือนเมื่อวันหรือ" "ชอบกินข้าวต้มหรือ ครู" ... เด็กถามบ่อย ๆ ดิฉันไม่รู้ตอบยังไง มีแต่ตอบว่า " ใช่จ๊ะ " ฉันหิวแล้ว อย่ากกินข้าว กินเนื้อ กินสม้ตำ แต่ช่วงนี้กำลังเส้นเดือนอยู่ เงินกินอาหารใกล้จะหมดแล้ว ดิฉันต้องประหยัดเงิน จึงจะพอใช้ถึงวันที่ฉันได้เงินเดือน เวลาเข้าไปโรงเรียนที่ดิฉันกำลังทำงานอยู่ ต้องผ่านร้านขายหมูปิ้ง ดิฉันชอบกินหมูปิ้งมากที่สุด เพียงแต่เดินผ่านไป กลิ่นหมูปิ้งหอมมากทำให้นำลายไหล อยากไปชื้อมากิน แต่นึกถึงถ้าซื้อแล้ว วันหลังจะดำรงชีวิตไม่ได้แน่นอน ดังนั้นเวลาผ่านไป ฉันบอกตัวเองว่า ต้องอดทนก่อน วันหลังจะมาซื้อกินให้อิ่ม ๆ

ทุเรียน

ทุเรียนคือผลไม้ที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย คนไทยเรียกทุเรียนว่า คิงของผลไม้ ได้เห็นว่าทุเรียนมีชื่อเสียงแค่ไหน เท่าไหร่ คนไทยบอกว่าถ้ากินทุเรียนก็ต้องกินมังคุดด้วย เพราะว่าทุเรียนร้อนใน กินมังคุดด้วยจะได้แก้ร้อนใน อยู่ในประเทศจีน บ้านเกิดของฉันไม่มีใครปลูกทุเรียนเลิย ถ้าใครอยากกินก็ไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ในบ้านเกิดของฉันมีภูมิอากาสไม่เหมาะสมปลูกทุเรียน แต่อยู่ในมณฑลยูนนานน่าจะปลูกได้ ภูมิอากาศที่มณฑลยูนนานคล้าย ๆ กับประเทศไทย แม้ว่าทุเรียนคือคิงของผลไม้ แต่ดิฉันกลับไม่ชอบกิน ไม่รู้มีเหตุผลอะไร แต่ดิฉันชอบกินมังคุดมากที่สุด ดิฉันมีครั้งหนึ่งซื้อมา ๒ กิโลกรัมกินให้หมดเลย ไม่มีเหลือเลย
วันนี้ ผอ.พาเพื่อนไปทำใบการทำงานที่จังหวัดแรงงานสมุทรปราการ ผ่านไปตราดผอ.ก็ไปซื้อให้เรากิน เพราะว่าเพื่อนเคยบอกว่าชอบกินทุเรียนมากที่สุด แต่พอกลับมาที่สำนักงาน ดฉันกลับบอกว่าไม่ชอบกิน เสียดายจริง ๆ

วันนี้ฝนตกแล้ว

วันนี้ฝนตกแล้ว เมื่อวานแดดร้อนมาก ทำให้อารมณ์ของฉันไม่ค่อยดี ไม่มีจิตใจไปทำงาน นักเรียนทุกคนต่างก็ไม่อยากเรียนง่วงนอน ดิฉันยิ่งไม่อยากสอน ห้องเราไม่มีแอร์อีกด้วย ร้อนสุด ๆ แม้ว่ามีพัดลมกำลังทำงานอยู่ แต่ลมก็ร้อนหมือนกัน เพียงแต่อยากรีบกลับบ้าน ในที่สุดโชคดีแล้ว วันเช้านี้ฝนตกแล้ว อากาศเย็นสบาย ๆ ไม่อยากตื่นไปทำงาน แต่ต้องตื่นไปเข้างาน แม้ว่าฝนตกดี แต่เรื่องหนึ่งมีประโยชน์ต่อเรา อีกหน้าหนึ่งกลับมีข้อบกพร่องต่อเรา เพราะว่าถ้าฝนตก รถสองแถวที่ดิฉันต้องการนั่งไปทำงานทุกวันก็ออกมาจากสถานที่แรกช้า ต้องรอนานจัง อีกทั้งยังก็คือคนเยอะมากไม่มีที่นั่งไห้นั่ง รถขับเร็วมากด้วย เหมือนกับเราไปนั่งรถไฟเหาะตีลังกาที่ Dream Word รู้สึกอันตรายมากเลย โชคดีมาก เวลาดิฉันออกจากบ้าน ฝนก็หยุดแล้ว

บล็อกของฉัน

วันนี้ดิฉันได้เปิดบล็อกของฉันแล้ว ดิฉันดีใจมาก เพราะเมื่อวานเวลาเลิกเรียนกลับมาก็รีบไปเปิดบล็อกของฉัน แต่ไม่ทราบเป็นอย่างไร เปิดไม่ได้ตลอด ดิฉันใจร้อนมาก อยากไปหาเพื่อนสักคนมาช่วยดิฉัน แต่ที่พักของดิฉัน ที่ดิฉันรู้จักไม่มีใครเปิดได้ เพราะปกติไม่มีใครเล่นบล็อกเลย มีแต่เล่นQQ MSN Face Book เป็นต้น ดิฉันมไม่ทราบทำอย่างไรดี ในที่สุดก็คิดว่าพรุงนี้ไปทำงาน ขอเพื่อนคนไทยมาช่วย วันนี้ไปถึงโรงเรียนนับเพื่อนแล้ว แต่เวลาเลิกงาน คนนั้นไม่ทราบไปไหนแล้ว หาก็หาไม่เจอ ดิฉันคิดในใจว่าจะยังไงดี มีแต่กลับบ้านก่อน แต่ใครก็คิดไม่ถึงดิฉันเปิดบล็อกได้แล้ว ดีใจมาก แต่บล็อกของฉันยังไม่สวย ต้องไปแต่งให้สวยหน่อย