เครื่องปรับอากาศ

"ร้อนมาก..." "ร้อนที่สุดในโลก..." "so hot..." เราคนต่างชาติ ๔ คนบ่นทุกวันเลย เหลือคนไทย ๒ คนก็รู้สึกร้อนเหมือนกัน มีแต่สำนักงานเราไม่มีแอร์ ห้องอื่นมีหมดเลย ห้องเรามี ๖ คน สองคนคือคนจีน สอนภาษาจีน อีกสองคนคือคนฝรั่ง สอนภาษาอังกฤษ สุดท้ายเหลืออีกสองคนคือคนไทย สอนภาษาอังกฤษเหมือนกัน ดังนั้นห้องเราเป็นห้องพิเศษ จำได้มีวันหนึ่ง ผอ.ไม่ทราบทำไมมาห้องเรา ครูคนฝรั่งอดทนไม่ไว้แล้ว ถามว่าทำไมห้องนี้ไม่ติดแอร์ ร้อนสุด ๆ ผอ.ว่ากำลังจะเตรียมติดแอร์ให้ห้องนี้อยู่ พวกเราทุกคนดีใจมาก แต่รอแล้วรออีกยังไม่ห็นหน้าช่างมาติดแอร์ เห็นแต่มี โทรทัศน์ใหม่สองเครื่องแทนโทรทัศน์เก่าแล้ว แอร์ห้องเรายังไม่เห็นหน้าเลย พวกเราผิดหวังมาก แต่วันนี้ เวลาเลิกเรียนคาบหนึ่ง ดิฉันกลับห้องเอาข้อมูล กลับได้เห็นช่างมาติดแอร์แล้ว สุดท้ายเรื่องติดแอร์ปฏิบัติให้เป็นจริงแล้ว ดีใจจังเลย
ห้องแอร์ในประเทศไทยสบายจริง ๆ เลย

เวลา

"เวลาเป็นเงินเป็นทอง" ยังเด็กอยู่พ่อแม่อาจารย์มักสั่งสอนเราต้องรักและทะนุถนอมเวลา แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไม่พ่อแม่ครูชอบพูดอย่างนี้ เวลานั้นเรื่องในใจของเรามีแต่เรื่องเดียว ก็คือ ทุกวันเลิกเรียนเร็ว ๆ ไปเที่ยวที่ไหน เล่นอะไหร่สนุกที่สุด ตอนนี้เติบโตแล้วจึงเข้าใจความหมายประโยคนั้น จึงเข้าใจบ่นพึมพำของพ่อแม่ ทำไมมีแต่เติบโตแล้วจึงจะเข้าใจ
เดือนมิถุนายนใกล้ผ่านไป ชั่วเวลาเพียงแวบเดียวก็เป็นเดือนกรกฏาคมอีกแล้ว ดิฉันไปทำงานมี ๑ เดือนกว่า ๆ แล้ว ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยหัวเฉียวก็มี ๓ อาทิตย์แล้ว เวลาผ่านไปเร็ว ๆ ทำให้ดิฉันยิ่งรู้สึกเวลาน้อยเกินไป เรื่องนี้ยังทำไม่เสร็จ เรื่องนั้นทยอยพากันมาอย่างไม่ขาดสายอีก เราต้องรีบ ๆ ทำทุกอย่างให้เสร็จ จะได้ทำเรื่องอื่นต่อ ดังนั้นยิ่งรู้สึกเหนื่อยมากขึ้น ไม่มีใครมาช่วย มีแต่เราช่วยเหลือเราเอง

สบู่ซักผ้า

เวลาดิฉันยังเป็นเด็กอยู่ ได้ยินว่าสบู่ชอบน้ำ ชอบไปว่ายน้ำ แต่หลังว่ายน้ำเสร็จแล้ว ตัวของสบู่ก็เล็กไปแล้ว ถึงแม้ว่าอย่างนี้ สบู่ยังไม่เปลี่ยนใจไม่ไปว่ายน้ำแล้ว สุดท้ายตัวเองก็หายไปแล้ว อยู่ในประเทศไทยดิฉันไม่เคยเห็นตรงใหนมีสบุ่ซักผ้าขาย มี่แต่สบู่อาบน้ำ ดังนั้นกลับประเทศจีนทุกครั้งดิฉฉันนิยมนำสบู่ซักผ้ามาประเทศไทยด้วย ใช้สบู่ซักผ้ามาซักผ้าสามารถรักษาผิวหนังของมือเรา มือเราไม่ลอกผิวหนัง
คิดถึงชีวิตของมนุษยชาติเราก็เหมือนกับตัวสบู่ ถึงแม้ว่าทำอย่างนี้ไม่ถูกต้อง ไม่มีประโยชน์ต่อเรา แต่ยังคงหมั่นทำอย่างนี้ตลอดไป เพื่อจิตใจที่ฟุ้งเฟอเรา สุดท้ายทำลายกับเราเอง อีกทั้งยังทำลายกับเพื่อนญาติพี่น้องที่ในสภาพของเราไม่รู้ตัว

ผัดผักบุ้งไฟแดง

ดิฉันจำได้เคยทานข้าวผัดผักบุ้งไฟแดงตั้ง ๒ เดือน เพาระว่าเวลาเพิ่งมาประเทศไทย คนไทยชอบทานเนื้อ ทานผักสด ดิฉันทานไม่ชิมเลย มีวันหนึ่งเห็นมีผัดผักบุ้งไฟแดงจานนี้ ก็มีความคิดเห็นที่อยากไปชิมหน่อย สุดท้ายรู้สึกชกว่าอร่อยมาก จากนั้นทานทุกวัน ไปฝึกงานที่กศน. ๒ เดือนทั้งทานผัดผักบุ้งไฟแดงหมคเลย ไท่มีเหตุผลพิเศษอะไร แค่เพราะว่ารสชาติผัดผักบุ้งไฟแดงเหมือนกับอาหารจีนเลย เวลาคิถึงบ้านก็ชอบไปสั่งผัดผักบุ้งไฟแดงมาทาน ทานผัดผักบุ้งไฟแดงหลายที่ รู้สึกว่าร้านที่ทำผัดผักบุง้ไฟแดงจานนี้อร่อยที่สุดคือสถานที่ดิฉันเคยไปฝึกงาน ตอนนี้ยังคิดถึงรสชาตินั้นอยู่ ตอนนี้ทำงานแล้ว ไปสั่งข้าวผัดผักบุ้งไฟแดง แต่รู้สึกไม่ค่อยอร่อย ดิฉันคิดในใจว่า ถ้าวันใหนว่างก็ไปตรงนั้นสั่งข้าวผัดผักบุ้งไฟแดงมาทาน แม้ว่าตอนนี้ชิมอาหารไทยแล้ว แต่บางทียังชอบทานผัดผักบุ้งไฟแดงอยู่

ฟักทองกับบวบ

เวลาเรียนปริญญาตรี ดิฉันเบื่อเนื้อทุกอย่างเลย ไม่ชอบกิน ดังนั้นตอนกลางเที่ยงพักเที่ยงไปทานข้าวที่โรงอาหาร ดิฉันชอบทานข้าวที่ร้านหนึ่ง เพราะว่าร้านนั้นมีผักหลากหลายอย่าง ดิฉันชอบทานผัก รสชาติร้านนั้นก็คล้าย ๆ กับรสชาติจีน เวลาเลิกเรียนดิฉันก็ไปสั่งอาหารที่ร้านนั้น ทุกวันทานฟักทองกับบวบหมดเลย ถ้าวันไหนหิวจังก็เพิ่มไข่ดาวอันหนึ่ง ดังนั้นดิฉันกับพี่ที่ขายอารหารที่โน่นก็รู้จักกันแล้ว จากนั้น เวลาดิฉันไปถึงที่นั่น ดิฉันไม่ต้องสั่งอาหาร พี่ๆ ที่โน่นก็ทราบดิฉันจะสั่งอาหารอะไรแล้ว
เวลาจบปริญญาตรี เรียนปริญญาโทต่อ ดิฉันก็กลับไป ม.หัวเฉียวอีก เรียนทุกวันเสาร์ วันอาทิตย์ วันนี้ดิฉันไปทานข้าวที่ร้านอาหารโน่น พี่ ๆ ก็ จำหน้าของดิฉันได้ ล้อเล่นว่า"น้องทานฟักทองกับบวบอีกไหม" หน่วยความจำของคนไทยดีโน้

"หมา"ตอต้นไม้

เวลาเพิ่งมาประเทศไทย ดิฉันรู้สึกว่าจำนวนเยอะที่สุดไม่ไช่คน กลับคือนกกับหมา อยู่ในประเทศจีน คนจีนส่วนใหย่ชอบกินเนื้อหมา พวกเขารู้สึกอร่อยมาก แต่ดิฉันไม่ชอบกินเนื้อหมา ดังนั้นดิฉันไม่เห็นด้วยความคิดของกลุ่มคนที่ชอบกินเนื้อหมา ดิฉันชอบหมา ไม่ว่าหมาชนิดใด เพื่อนบอกว่าถ้าชอบหมาทำไมไม่เลี้ยงหมา ดิฉันตอบว่า ฉันไม่กล้าเลี้ยง ฉันกลัวหมาออกไปเล่นที่ข้างนอก แล้วก็หายตัวไปแล้ว ฉันรู้สึกเสียใจมาก ๆ ดังนั้นไม่เลี้ยง
ดิฉันต้องรอรถสองแถวที่ริมถนนไปทำงานในทุกวันเช้า เวลารถยังไม่มา ดิฉันชอบดูตรงนี้หน่อย ชมตรงนั้นหน่อย การพบค้นหมาตัวหนึ่งนั่งนิ่งๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม ดิฉันไม่ได้สนใจเท่าไร่ แต่ห้านาทีผ่านไป ดิฉันปรากฏว่าหมาตัวนั้น ทำไมนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นตั้งนานจังเลย รถมาแล้ว ดิฉันไม่ได้คิดเยอะ แต่เวลากลับ ลงรถที่ตรงนั้น รู้สึกแปลกใจมาก ทำไมหมาตัวนั้น ยังนั่งตรงนั้นอยู่ ดิฉันเดินใกล้ไปดู กลับปรากฏว่า หมาอะไรเนี้ย ตอต้นไม้เท่านั้น...

ฉันหิวแล้ว

"กินข้าวต้มเหมือนเมื่อวันหรือ" "ชอบกินข้าวต้มหรือ ครู" ... เด็กถามบ่อย ๆ ดิฉันไม่รู้ตอบยังไง มีแต่ตอบว่า " ใช่จ๊ะ " ฉันหิวแล้ว อย่ากกินข้าว กินเนื้อ กินสม้ตำ แต่ช่วงนี้กำลังเส้นเดือนอยู่ เงินกินอาหารใกล้จะหมดแล้ว ดิฉันต้องประหยัดเงิน จึงจะพอใช้ถึงวันที่ฉันได้เงินเดือน เวลาเข้าไปโรงเรียนที่ดิฉันกำลังทำงานอยู่ ต้องผ่านร้านขายหมูปิ้ง ดิฉันชอบกินหมูปิ้งมากที่สุด เพียงแต่เดินผ่านไป กลิ่นหมูปิ้งหอมมากทำให้นำลายไหล อยากไปชื้อมากิน แต่นึกถึงถ้าซื้อแล้ว วันหลังจะดำรงชีวิตไม่ได้แน่นอน ดังนั้นเวลาผ่านไป ฉันบอกตัวเองว่า ต้องอดทนก่อน วันหลังจะมาซื้อกินให้อิ่ม ๆ

ทุเรียน

ทุเรียนคือผลไม้ที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย คนไทยเรียกทุเรียนว่า คิงของผลไม้ ได้เห็นว่าทุเรียนมีชื่อเสียงแค่ไหน เท่าไหร่ คนไทยบอกว่าถ้ากินทุเรียนก็ต้องกินมังคุดด้วย เพราะว่าทุเรียนร้อนใน กินมังคุดด้วยจะได้แก้ร้อนใน อยู่ในประเทศจีน บ้านเกิดของฉันไม่มีใครปลูกทุเรียนเลิย ถ้าใครอยากกินก็ไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ในบ้านเกิดของฉันมีภูมิอากาสไม่เหมาะสมปลูกทุเรียน แต่อยู่ในมณฑลยูนนานน่าจะปลูกได้ ภูมิอากาศที่มณฑลยูนนานคล้าย ๆ กับประเทศไทย แม้ว่าทุเรียนคือคิงของผลไม้ แต่ดิฉันกลับไม่ชอบกิน ไม่รู้มีเหตุผลอะไร แต่ดิฉันชอบกินมังคุดมากที่สุด ดิฉันมีครั้งหนึ่งซื้อมา ๒ กิโลกรัมกินให้หมดเลย ไม่มีเหลือเลย
วันนี้ ผอ.พาเพื่อนไปทำใบการทำงานที่จังหวัดแรงงานสมุทรปราการ ผ่านไปตราดผอ.ก็ไปซื้อให้เรากิน เพราะว่าเพื่อนเคยบอกว่าชอบกินทุเรียนมากที่สุด แต่พอกลับมาที่สำนักงาน ดฉันกลับบอกว่าไม่ชอบกิน เสียดายจริง ๆ

วันนี้ฝนตกแล้ว

วันนี้ฝนตกแล้ว เมื่อวานแดดร้อนมาก ทำให้อารมณ์ของฉันไม่ค่อยดี ไม่มีจิตใจไปทำงาน นักเรียนทุกคนต่างก็ไม่อยากเรียนง่วงนอน ดิฉันยิ่งไม่อยากสอน ห้องเราไม่มีแอร์อีกด้วย ร้อนสุด ๆ แม้ว่ามีพัดลมกำลังทำงานอยู่ แต่ลมก็ร้อนหมือนกัน เพียงแต่อยากรีบกลับบ้าน ในที่สุดโชคดีแล้ว วันเช้านี้ฝนตกแล้ว อากาศเย็นสบาย ๆ ไม่อยากตื่นไปทำงาน แต่ต้องตื่นไปเข้างาน แม้ว่าฝนตกดี แต่เรื่องหนึ่งมีประโยชน์ต่อเรา อีกหน้าหนึ่งกลับมีข้อบกพร่องต่อเรา เพราะว่าถ้าฝนตก รถสองแถวที่ดิฉันต้องการนั่งไปทำงานทุกวันก็ออกมาจากสถานที่แรกช้า ต้องรอนานจัง อีกทั้งยังก็คือคนเยอะมากไม่มีที่นั่งไห้นั่ง รถขับเร็วมากด้วย เหมือนกับเราไปนั่งรถไฟเหาะตีลังกาที่ Dream Word รู้สึกอันตรายมากเลย โชคดีมาก เวลาดิฉันออกจากบ้าน ฝนก็หยุดแล้ว

บล็อกของฉัน

วันนี้ดิฉันได้เปิดบล็อกของฉันแล้ว ดิฉันดีใจมาก เพราะเมื่อวานเวลาเลิกเรียนกลับมาก็รีบไปเปิดบล็อกของฉัน แต่ไม่ทราบเป็นอย่างไร เปิดไม่ได้ตลอด ดิฉันใจร้อนมาก อยากไปหาเพื่อนสักคนมาช่วยดิฉัน แต่ที่พักของดิฉัน ที่ดิฉันรู้จักไม่มีใครเปิดได้ เพราะปกติไม่มีใครเล่นบล็อกเลย มีแต่เล่นQQ MSN Face Book เป็นต้น ดิฉันมไม่ทราบทำอย่างไรดี ในที่สุดก็คิดว่าพรุงนี้ไปทำงาน ขอเพื่อนคนไทยมาช่วย วันนี้ไปถึงโรงเรียนนับเพื่อนแล้ว แต่เวลาเลิกงาน คนนั้นไม่ทราบไปไหนแล้ว หาก็หาไม่เจอ ดิฉันคิดในใจว่าจะยังไงดี มีแต่กลับบ้านก่อน แต่ใครก็คิดไม่ถึงดิฉันเปิดบล็อกได้แล้ว ดีใจมาก แต่บล็อกของฉันยังไม่สวย ต้องไปแต่งให้สวยหน่อย