การแข่งขันพูดภาษาจีน

วันนี้ดิฉันพานักเรียนไปโรงรียนบางพลีแข่งขันพูดภาษาจีน เพื่อต้อนรับวันแม่ วันนี้เป็นการแข่งขันกลุ่มเล็กก่อน แล้วก็ส่งคนที่ได้รับลำดับที่หนึ่งไปแข่งขันกับนักเรียนที่โรงเรียนอื่น วันนี้มีสมาชิกการแข่งขันพูดภาษาจีนทั้งหมด ๕ คน มัธยมปลายมี ๒ คน มาจากโรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์กับโรงเรียนบางพลี อีกสามคนคือนักเรียนมัธยมต้น มาจากโรงเรียนพางพลี โรงเรียนสาสสารวิเทศย์สุวรรณภูมิ ดิฉันคือกรรมการการแข่งขันพูดภาษาจีนด้วย หลัง ๑ ชั่วโมงผ่านมา การแข่งขันพูดเสร็จแล้ว นักเรียนที่มาจากโรงเรียนสาสสารวิเทศย์สุวรรณภูมิได้คะแนนสูงที่สูด คือ ๙๘ คะแนน แต่นักเรียนที่ส่งไปแข่งขันเพื่อต้อนรับวันแม่ ต้องการนักเรียนมาจากมัธยมปลาย ดังนั้น แม้ว่าเด็กคนนี้ได้คะแนนสูงที่สุด แต่ไม่มีโอกาศไปการแข่งขันอีกได้ นักเรียนมาจากมัธยมปลายแค่ ๒ คนเท่านั้น เด็กที่มาจากโรงเรียนบางพลีได้คะแนน ๙๑ คะแนน แล้วก็เด็กที่มาจากโรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์ได้คะแนน ๙๒ คะแนน ถ้าไม่ออกความผิด เด็กที่มาจากโรงเรียนบางแก้วก็เป็นตัวแทนของกลุ่มโรงเรียนแถวนี้ไปแข่งขันกับโรงเรียนแถวอื่นในเวลาวันที่ ๑๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๓ ซื่งวันนั้นคือวันแม่ ในตอนเที่ยงกิจกรรมครั้งนี้ก็จบแล้ว ในครั้งนี้รวมการแข่งขันการแสดงละคร การเล่านิทาน เป็นต้น ทั้งหมด ๘๐ กว่าคน ในครั้งนี้ จำนวนคนที่โรงเรียนบางแก้วส่งนักเรียนไปร่วมการแข่งขันเยอะที่สุดเลย ไม่ทราบผลการแข่งขันได้ผลยังไง หวังได้ผลที่ดีนะ

ภาพยนตร์การ์ตูน

วันนี้ดิฉันนั่งรถยนต์ไป Centre Bangna ซื้อสไปร์ พอดีมีรถแอผ่านมา เวลาเรียนที่ม.หัวเฉียวมักนั่งรถคันนี้ปนี่ไปนั้น เพราะว่ามีแอร์ ไม่ร้อน วันนี้นั่งอีกครั้ง รู้สึกไม่เหมือนกัน เพราะว่าเรียนจบแล้ว ไม่ใช่นักศึกษากแล้ว นั่งอยู่ในสบาย ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนเดิม มีรูปหนึ่งดึงดูดฉัน นี่คือตัวการ์ตูนจีนไม่ใช่เหรอ ภาพยนตร์การ์ตูนจีนนี้ชื่อ xi yang yang yu hui tai lang อยู่เมืองจีนมีชื่อเสียงมาก เด็กจีนทุกคนชอบมาก ๆ ดิฉันก็ดีใจมากที่ได้อยู่ในประเทศไทยดูรูปก็สวย มีภาพรูปหลายใบติดที่บานประตูสองฝ่าย ทำให้ดิฉันรู้สึกคุ้นเคยมากพวงกุณแจของดิฉันก็พวงเหมือนกัน ไม่ได้ดูโทรทัศที่บ้านตั้งน่นแล้ว อยู่ที่ประเทศไทยยังเจอได้ ดีใจจังเลย

รองเท้าส้นสูง

วันนี้ดิฉันนั่งสองแถวไปโรงเรียนเหมือนเดิม น่าเบื่อจัง มองตรงนี้มองตรงนั้น รองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งดึงดูดดิฉัน คู่นั้นไม่ใช่รองเท้าส้นสูงของผู้ใหญ่ กลับคือรองเท้าส้นสูงของเด็กหญิง ดิฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมแม่ของเด็กอนุญาตให้เด็กใส่รองเท้าส้นสูง อยู่ประเทศจีน ในมัธยมปลายก็ยังไม่อนุญาตให้ใส่รองเท้าส้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กประถม อยู่ในประทศจีนถ้าเด็กใส่รองเท้าส้นสูง โดนด่าแน่นอน เพราะว่าผู้ใหญ่คิดว่าเด็กที่ยังเรียนอยู่ก็ใส่รองเท้าส้นสูง คือเด็กไม่ดี มีนิสัยไม่ดี เหมือนกับผู้หญิงที่ทาทางกิน ดังนั้นเวลาดิฉันเจอเด็กคนนี้ใส่รองเทาส้นสูงดิฉันรู้สึกแปลกใจ ไม่ทราบว่าทำไมแม่ของเด็กอนุญาตใส่รองเท้าส้นสูง แล้วก็ Lotus ยังมีขายอยู่ อีกทั้งยัง เด็กเล็กอยู่ก็ใรองเท้าส้นสูงไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายของเด็กหญิง ทำให้สุขภาพไม่ดี ดิฉันรู้สึกว่าตอนเด็กอยู่ใส่รองเท้าธรรมดาดีกว่า

วันนี้โชคร้ายมาก

เมื่อวันรับปากว่าวันนี้ไปเช้นหน่อย เพราะว่าต้องไปซ้อมแสดงละคร เพื่อต้อนรับวันแม่ แต่วันนี้เวลาดิฉันกำลังรอรถอยู่ก็รู้สึกขาคันมาก ดิฉันไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ รอรถต่อไป หลัง ๕ นาทีผ่านมา รถมาแล้ว ดิฉันิดในใจว่า วันนี้โชคดีมาก ไม่ต้องรอนาน รถก็มาแล้ว แต่ลมพักหนึ่ง เห็นแต่ภาพเงาด้านหลังของรถ ดิฉันยังงง ๆ อยู่ รถก็แล่นหายไปแล้ว เพิ่งคิดว่าวันนี้โชคดี ไม่ต้องรอรถนาน แต่นาทีหน้าต่อไป รถก็แล่นไปจากหน้าของฉัน ขาคนมาก แต่ดิฉันยังไม่ได้สนใจ ทั้งใจก็รอรถ รถคันนี้ผ่านไป รถคันหน้าต้องรอนานอีกแน่นอน หลัง ๑๐ นาทีผ่านไป รถจึงมา ขึ้นรถ คนเยอะมาก ไม่มีที่นั่ง ที่ยืนเกือบไม่มี เบียดกันเต็มไปหมด ขายิ่งคันแล้ว พอมองขาจึงรู้ถูกยุงกัด ๔ ที่ คันมากเลย เมื่อกี้สนใจแต่รอรถ ยุงมากัดหลายครั้งก็ไม่มีความรู้สึก โชคร้ายมาก เวลาไกล้ถึง เกิดเรื่องอีก รถจอดที่ข้าง ๆ ถนน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ที่แท้ก็คือมันไหลออกจากรถ ต้องจอดมาตรวจตัวรถ ที่เดิมดิฉันก็สายไปแล้ว แต่ในขณะนี้ยังเกิดเรื่องอีกเรื่องออกมา ดิฉันจะทำยังไงดีล่ะ มีแต่ลงรถมาเดินไปถึงโรงเรียน ดิฉันคือคนแรกลงจากรถ คนอื่นเห็นแล้ว ก็ตามลงจากรถเรื่อย เพราะว่าไกล้แถวนี้จ้างมอเตอร์ไซได้ เวลาไปถึงสำนักงานก็ ๘ โมงเช้าแล้ว เด็กก็รออยู่ที่สำนักงานตั้งนานแล้ว อีอคนหนึ่งกำลังซ้อมอยู่... วันนี้โชคร้ายมากเลย

จับมือ

วันนี้ teacher lee ไม่ได้มาโรงเรียน กลับคือคนฝรั่งอีกคนหนึ่งมาสอนแทน นึกว่า leeไม่มาสอนแล้ว ลาออกจากตำแน่งครูภาษาอังกฤษแล้ว ไปถามจึงทรามว่า lee วันนี้ติดธุระ เพื่อนักเรียนไม่ขาดการเรียน teacher lee ก็ให้อีกคนหนึ่งมาสอนแทน คนฝรั่งนี้ดูหน้าตามีอายุ ๖๐ปีแล้ว หัวหน้าของศูนย์ภาษาไม่ชอบคนฝรั่งนี้ ท่านรู้สึกแก่เกินไปแล้ว ไม่ว่ายังไงวันนี้ฝรั่งคนนี้มาสอนแทน เวลาเข้าสำนักงานของเรา เจอ bobo ซึ่งเป็นครูสอนภาษาอังกฤษอีกคนหนึ่ง สองคนก็จับมือกัน นี่คือรูปแบบการทักทายของคนฝรั่ง ก็คือรูปแบบการทักทายของคนจีนเหมือนกัน ดังนั้นเห็นภาพนี้ ดิฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะว่าตั้งนานไม่ได้เจอภาพแบบนี้แล้ว อยู่ประเทศไทย เวลาเจอกันก็ยกมือมาไหว้กัน รู้สึกคุ้นเคยมาก อารมณ์ในขณะนั้นใช้ภาษาแสดงออกมาไม่ได้ พิเษศมากเลย คิดถึงบ้านมาก...

ภาษาไทย

" ครู ทำไมคำไม่สุภาพออกเสียงชัดเจนที่สุดเลย " นักเรียนพูดอย่างนี้บ่อย ๆ ดิฉันฟังแล้วไม่ทราบจะตอบยังไง แม้ว่ามาเมืองไทยตั้ง ๒ ปีแล้ว แต่คำศัพย์บางคำยังออกเสียงไม่ชัดเจน เวลาไปทำงาน นักเรียนมักชอบสอนดิฉันพูดคำศพย์วัยรุ่น แต่เป็นคำที่ไม่ค่อยสุภาพ แล้วเด็กบอกว่า ครูพูดภาษาวัยรุนชัดเจนจังเลย ทำไมล่ะ ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความรู้พื้นฐานของเราคือครูคนจีนสอนให้ แต่เราตนเอง ก็มีปัญหาอยู่ ดังนั้นบางที หรือว่าบางคำออกเสียงไม่ค่อยชัดเจน แต่เรามาเมืองไทย คำที่วัยรุ่นคือคนไทยสอน การออกเสียงเป็นภาษาไทยแท้ ๆ ดังนั้นเราออกเสียงตามไปก็ออกเสียงชัดเจนแล้ว ( นี่คือความคิดเห็นของดิฉัน ไม่ตัวแทนความคิดเห็นของคนอื่น ) ดังนั้นดิฉันหวังว่าน้อง ๆ ที่กำลังเรียนภาษาไทยหรือว่าภาษาไทยต้องฝึกบ่อย ๆ ไม่ฉะนั้นออกเสียงไม่ชัดเจนจะถูกคนอื่นล้อเล่นแน่นอน...

ห้องน้ำของประเทศจีน

อยู่ประเทศไทย เวลาพูดถึงห้องน้ำของประเทศจีน ความประทับใจของทั้งคนไทยทั้งก็รู้สึกหมั่นไส้เลย เพราะว่าในห้องน้ำมีกลิ่นเหม็น อากาศไม่ดี สกปรกมาก ... แต่ในสมัยนี้ดิฉันขอประกาศต่อโลกว่า นั่นคือสภาพประเทศจีนสมัยเก่า ไม่ใช่สมัยนี้ของประเทศจีน มุมมองของคนไทยยังไม่เปลี่ยนไป ยังนึกว่าห้องน้ำของประเทศจีนยังสกปรกอยู่
วันนี้จากโรงเรียนเดินออกมากับนักเรียนที่เรียนกับดิฉัน นักเรียนถามดิฉันว่า ครู ห้องน้ำของประเทศจีนเหม็นมากใช่ไหมคะ โดยเฉพระมฑทลกวางตุ้ง ดิฉันฟังแล้ว คำพูดของดิฉันทิ้งตัวร่างกายของฉันไปหมด พูดไม่ออกสักคำเลย ดิฉันบอกให้นักเรียนรู้ว่า นั่นคือสภาพสมัยเก่าแล้ว ปัจุบันนี้ ห้องน้ำของประเทศจีน เปลี่ยนไปแล้ว กลิ่นหอม ไม่สกปรกแล้ว
ปัจจุบันนี้ ห้องน้ำของประเทศจีนสวยที่สุดเลย ยินดีทุกท่านไปเที่ยวที่ประเทศจีน แล้วก็ไปห้องน้ำของประเทศ ดูหน่อยว่าห้องน้ำของประเทศจีนทันสมัยหรือยัง...

English teacher

แถวซอยหนามแดงนี้ทั้งหมดมีโรงเรียน ๔ แห่ง ส่วนโรงเรียนมีมัธยมปลาย แค่โรงเรียนบางแก้วประชาสรรค์เท่านั้น มีโรงเรียนนานาชาติ ๒ แห่ง แห่งหนึ่งสอนเป็นสามภาษา ก็คือภาษาจีน ภาษาอังกฤษกับภาษาไทย อีกแห่งหนึ่งแค่มีสองภาษา คือภาษาอังกฤษ กับภาษาไทย เหลืออีกแห่งหนึ่งคือโรงเรียนประถม
วันนี้ดิฉันนั่งสองแถวไปถึงวัดหนามแดง เจอคนฝรั่งคนหนึ่งขึ้นมา คือผู้หญิงอีก ถือตะกร้าใหญ่อันหนึ่ง ในตะกร้าใส่ของเต็มหมดเลย ดิฉันคิดว่า น่าจะเป็นอาจารย์ใหม่สมัครสอนที่โรงเรียนวัดหนามแดง เวลาไปถึงตึกห้าสี จึงจะทราบว่าสมัครสอนที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ไปตลาดหนามแดงซื้อของ พักอยู่ตึกห้าสีเหมือนกัน ตึกเดียวกัน เมื่อก่อนไม่เคยเจอหน้าเลย อาจจะเพิ่งมาสอนภาษาอังกฤษ

วันนี้มีรถ

วันนี้โชคดีมาก เวลาไปถึงวัดหลวงพ่อโตยังมีรถสองแถวรออยู่ อาทิตย์ที่แล้ว เวลาไปถึงที่นี่ ท้องฟ้าทั้งมืดแล้ว ไม่ได้เจอรถสองแถวรอที่นี่ นึกว่าอาจจะยังไม่ได้มาถึง รออี่กสักนาที รถก็มา ใครก็ไม่รู้ เรารอมาตั้งครึ่งขั่วโมง รถยังไม่มา ที่นั้นยุงเยอะมาก กัดตัวแล้วคันมาก แล้วยังเจองูตัวหนึ่ง ไม่รู้เป็นงูหรือเปล่า รูปร่างกายเหมือนกับงู แต่ผิวหนังของมันไม่เหมือนกับงู งูมีเกล็ดเล็กทั้งตัว แต่มันไม่มี หนังของมันเรียบมาก สีดำ จนถึงวันนี้ยังไม่รู้คือสัตว์อะไร โชคดีที่สุดไม่โดนกัด ไม่ฉะนั้นไม่รู้ยังไงดี วันนี้มีรถอยู่ พระอาทิตย์กำลังตกลงขอบฟ้า ท้องฟ้ายังไม่มืด ไม่ต้องเป็นห่วง ดีใจจัง พรุ้งนี้มีอีกวันหนึ่ง ก็ต้องไปทำงานต่อไปตามปกติ ใกล้ถึงวันที่สอบกลางภาคแล้ว ต้องพยายามกว่าเมื่อก่อน จึงจะสอบได้ดี

ไข้หวัด

เดิมที่ดิฉันไม่ค่อยสบาย คอเจ็บ เด็กไม่ตั้งใจเรียน คุยกันส่งเสียลดัง ดิฉันต้องออกเสียงดังกว่าเด็ก ดังนั้นคอเจ็บมาก ช่วงนี้อากาศร้อนมาก เวลาไปสอน ห้องเรียนแม้ว่ามีพัดลมแต่ยังร้อน ตัวร่างกายไม่มีแรง อารมณ์ระคายเคืองมากทำให้คนร้อนในง่าย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเวลาเลิกสอน ดิฉันต้องกลับห้องที่พักครู ในห้องที่พักครูมีแอร์ด้วย อากาศไม่ใช่เย็น แถมคืออากาศหนาว อย่างนี้ออกมาห้องอากาศร้อนสุด เดี๋ยวเข้าไปห้องก็เย็นเกินไป ออกมาแล้วเข้าไป เข้าไปแล้วออกมา อย่างนี้เดินไปเดินมา คนเป็นไข้ ไข้หวัดง่ายที่สุดต้องระวังตัวร่างกาย ดิฉันก็ไม่สบายแล้ว ไข้หวัด รู้สึกไม่สบายมาก เมื่อไหร่อากาศจึงเย็นไปล่ะ...

ท้องฟ้าล้อเล่นอยู่

ช่วงนี้ร้อนมากๆ แม้ว่ามีเมฆดำทั้งท้องฟ้า แต่ก็ไม่ฝนตก ตอนเย็นนี้เกิดพายุขึ้นมา นึกว่าฝนตกแน่นอน อากาศก็เย็นแล้ว ใครก็ไม่ทราบฝนไม่ตกอีก ท้องฟ้ากำลังล้อเล่นกับพวกเรา เกิดลมแร็ง แต่ก็ไม่ฝนตก ทำให้เราเกิดความหวัง แล้วทำให้เราผิดหวังอีก เทวดาลงโทษต่อเรา เพราะว่ามนุษยชาติทำความเสียหายต่อธรรมชาติ อีกทางหนึ่ง ท้องฟ้าฝนตกเยอะ ๆ มาลงโทษกับมนุษยชาติ เช่นภาคใต้ของประเทศจีน ช่วงนี้น้ำท่วมอยู่ 200 คนกว่า ๆ ถูกเสียชิวิต พืชถูกทำลาย ถนนถูกทำพัง แต่บางที่กำลังแห้งแล้งอยู่ ธรรมชาติก็คืออย่างนี้ ดังนั้นพวกเราควรสามัคคีขึ้นมารักษาธรรมชาติ ขออภัยกับธรรมชาติ

ตัวร่างกายเหนื่อย ใจยิ่งเหนื่อย

ทำงานที่โรงเรียนมาตั้ง ๒ เดือนแล้ว เวลาเริ่มไปสอน นักเรียนทุกคนทั้งก็ดี ตั้งใจพูด ตั้งใจฟัง ตั้งใจจดบรรทึก ตั้งใจทุกอย่างเลย แต่ตามเวลาผ่านมา นักเรียนเริ่มพูดคุย เริ่มนอน ขี้เกียจในตอนการเรียน ไม่ทราบว่าดิฉันสอนไม่ดี หรือว่าอย่างไหร่ ดิฉันถามเองตลอดเวลา หาปัญหาตัวเองทุกนาที ค้นหาวิธีการสอนที่สนุกมาสอน แต่ยังแก้ปัญหาที่นักเรียนไม่อย่าเรียน ไม่ตั้งใจเรียนได้ อาจารย์ที่โรงเรียนบอกว่าถ้าเด็กใครไม่อยากเรียน คุยกันในเวลาเรียนอยู่ ก็ตีไปเลย แม้แต่เป็นอย่างนี้ ดิฉันคิดว่านักเรียนทั้งเป็นพู้ใหญ่แล้ว อีก ๒ ๓ ปีก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว มีความคิดตัวเอง ตีไปทำอะไร ถ้าตีไปแล้วทำให้นักเรียนยิ่งไม่ชอบวิชานี้ ยิ่งไม่อยากเรียนวิชานี้ ดังนั้นดิฉันไม่สนุกสนันตีนักเรียน
วันนี้กำลังสอนอยู่ มีนักเรียน ๖ คนมาสาย ไปถามว่าทำไมมาสาย เด็กบอกว่าโดนอาจารย์ที่ปรึกษาตี ดูท่าทางของเด็ก บางคนรู้สึกเจ็บมาก บางคนรู้สึกไม่เป็นไร ชิมแล้ว ดิฉันเงียบไปเลย มีแต่ให้นักเรียนพวกนี้รีบเข้ามาเรียนด้วย ดิฉันนึกไม่ออกว่า เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กประถมแล้ว ทำไมยังต้องทำอย่างนี้จึงมาเรียน ดิฉันไม่เข้าใจเลย ถ้าอยู่ประเทศจีน มัธยมปลายไม่ทำอย่างนี้แน่นอน ทุกนักเรียนตั้งใจเรียน กลัวเสียเวลาแล้ว แต่ยังไม่ได้เรียนความรู้อะไรบ้างมา แต่ละประเทศก็ต่างกันอย่างนี้เหรอ ไม่น่าเชื่อเลย...

สิ่งของจากฉันไป...

ตั้งแต่เรียนจบ แล้วก็ไปทำงาน ในช่วงนี้ สิ่งของที่น่ากิน อาหารที่อร่อย ดิฉันทั้งไม่มี่โอกาสไปกินอีกครั้งหนึ่ง เพราะว่าเวลาไม่อนุญาตให้ดิฉันไปกิน อีกทั้งยังดิฉันไม่มีเงินส่วนเกินไปกิน เพราะว่าต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าเงินใช้ปกติ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือต้องเก็บเงินมาเรียนปริญญาด้วย
คิดถึงเกาลัดหอม ๆ คิดถึงบุฟเฟ็พหมูกะทะ โออีชิด คิถึงไอติน... คิดถึงสิ่งของที่อร่อย ที่น่ากิน เวลาฝัน ดิฉันก็ฝันไปกินอาหารเหล่านี้ เมื่อไหร่ดิฉันจะไปกินได้ล่ะ
เวลาตั้งนานดิฉันไม่ได้ไปชอปปิ้งแล้ว ไปซื้อเสื้อสวย ๆ รองเท้าทันสมัย กระโบงแฟชั่น ช่วงนี้น่าจะไม่มีโอกาสไปแล้ว วันหลังถ้ามีโอกาสใดดิฉันไปแน่ ๆ เลย จะได้มาตอบแทนตัวเอง

ฤดูฝนกับฤดูร้อน

ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ๆ เพราะว่าประเทศไทยเข้าฤดูฝนแล้ว แต่ในขณะนี้ประนเทศจีนกำลังเข้าฤดูร้อนอยู่ เพิ่งอ่านข่าวสดสำหรับประเทศจีน บอกว่าตอนนี้ประเทศจีนร้อนมาก โดยฉะเพราะกรุงปักกิ่ง อุณหภูมิสูงที่สุดถึง ๔๐ องศาเซลเซียส อุณหภูมิในบนถนนถึง ๕๕ องศาเซลเซียสแล้ว ร้อนมาก ๆ มีมณฑลหนึงมีสัตว์อดทนไม่ตายก็ตายไป ตอนนี้ผลโลกร้อนยิ่งมายิ่งร้ายแรง ส่งเสริมว่าทุก ๆ คนต้องการรวมกันมารักษาโลก แต่มีกี่คนทำได้ รถขับทุกวันตทชามปกติ ตู้เย็นใช้ทุกวันเหมือนเติม ปีนี้ประเทศไทยก็ร้อนเหมือนกัน เวลาในฤดูร้อน ร้อนที่สุดจริง ๆ เลย แต่ในช่วงนี้เย็นไปแล้ว

สถานที่คุ้นเคย

อาทิตย์นี้คืออาทิตย์ที่สามมาเรียนปริญญาโทที่ม.หัวเฉียว สถานที่ที่ดิฉันเคยอยู่มาตั้ง ๒ ปี คนที่นี่ยังจำได้ดิฉันกัน ดิฉันรู้สึกดีใจมาก ทั้งพี่ขายผลไม้ ขายนม ป้าขายอาหาร วันนี้ตอนพักเที่ยงดิฉันทานข้าวที่ใต้หอพักนักศึกษาชาย ร้านอาหารของป้าขายดีมาก มีคนมากมายมาสั่งอาหาร ดิฉันชอบทานกระเพราหมูย่างใส่ผักกับกระเพราหมูสับ อร่อยที่สุดเลย เวลาดิฉันไปทำงานก็คิดถึงอาหารเหล่านี้ ร้านอาหารที่ดิฉันทำงานทำรสชาติไม่ถูกใจฉัน คิดถึงอาหารที่ม.หัวเฉียวบ่อย ๆ ครั้งที่แล้ว เพื่อนคนหนึ่งกลับม.หัวเฉียว ดิฉันก็ฝากเพื่อนซิ้ออาหารให้ เพราะคนเยอะต้องรอสักหน่อย จึงจะถึงพวกเรา เพาระวันนี้เลิกเรียนเร็ว จึงมาที่นี่ทานข้าว ถ้าคือปกติ เรานิยมทานข้าวที่โรงอาหารม.หัวเฉียว เพราะว่าเป็นอาหารสำเร็จ สั่งแล้วรีบได้ ดังนั้นประหยัดเวลา อยู่ในโรงอาหารก็มีร้านอาหารอร่อย ๆ ดิฉันชอบทานหมูพริกเผา มีพริกอร่อย ๆ ให้ แถมรสชาติพริกคล้าย ๆ กับรสชาติพริกจีนอีก ชอบทานมาก ร้านขายผลไม้ย้ายที่แล้ว พี่ไปเช่าห้องใหม่มา ขายก็ดีเหมือนกัน ดิฉันชอบไปซื้อมะม่วงมันกับชมพู่มาทาน ชมพู่ที่ประเทศไทยอร่อยมาก ชอบซื้อมาทานทุกวันเลย ทักทายกับพี่ขายผลไม้ ดีใจจัง จำชื่อของดิฉันได้ ตอนนี้ ทำงานแล้วไม่ได้พักผ่อนที่ม.หัวเฉียวแล้ว ห้องที่พักในตอนนี้ไม่มีร้านขายผลไม้ ไมได้ทานผลไม้ตั้งนาน ดังนั้นวันนี้ซื้อผลไม้หลายชิ้น จะได้ทานพอใจ หรือทานกับเพื่อนก็คือเรื่องดีใจ
แม้ว่าเรียนจบแล้ว จากไปม.หัวเฉียว แต่สิ่งของที่ม.หัวเฉียวยังคุ้นเคยอยู่ พี่ ๆ ที่ม.หัวเฉียวยังจำได้อยู่

ซาลาเปา

วันนี้วันเสาร์อีก เวลาผ่านไปเร็ว อีกเรียนไม่กี่ครั้งก็สอบกลางภาคแล้ว เวลาเรียนวิชาทักษะภาษาไทยระดับสูง อาจารย์ยกตัวอย่างมาอธิบายหัวข้อให้เราฟัง ผูดถึงซาลาเปา ทำให้ดิฉันอยากทานซาลาเปาที่บ้านเกิดของฉัน บ้านเกิดของฉันมีซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งทำซาลเปามาขาย ขายดีมาก เวลาอยู่บ้าน ดิฉันชอบซื้อซาลาเปาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ ลูกละ 5 เหมาเท่ากับเงินบาท 2.5 บาท ถูกมาก แต่อยู่ประเทศไทย ซาลสเปาขายแพงมาก แถมลูกเล็ก ๆ ยังไม่ได้ทานกี่ครั้งก็ทานหมด คิดถึงซาลาเปาที่บ้านจริง ๆ คิดถึงบ้าน

น้ำท่วม

น่าเบื่อจัง วันนี้ฝนตกอีก เมี่อวันฝนตก รอรถนาน ๆ รถก็ยังไม่มาใจร้อนมาก แล้วก็นั่งแท็กซี่ไปโรงเรียน ทั้งเสียเงินและเสียใจ เพราะว่าตอนนี้ยังลำบากอยู่ ไม่มีเงินส่วนเกินมากมานั่งแท็กซี่ วันนี้ล่ะ ต้องนั่งแท็กซี่อีกเหรอ ดิฉันไม่อยากทำอย่างนี้ บนบานเดี๋ยวดิฉันออกไปฝนก็หยุด โชคดีจังเลย เวลาดิฉันออกไปฝนหยุดแล้ว แต่ท้องฟ้ายังมีเมฆดำมาก ดูเหมือนประเดี๋ยวจะฝนตกอีก รอไม่นานรถก็มาแล้ว ไปถึงหมู่บ้านอยากนั่งรถจักรยานยนต์เข้าไปโรงเรียน ใครก็ไม่ทราบว่าวันนี้รอนานแล้วก็ยังไม่มีคันใหนว่าง เมื่อก่อนมีรถจักรยานยนต์เยอะเลยรออยู่ที่ปากซอย มี่แต่เดินเข้าไปแล้ว ต้องรีบ ๆ หน่อย เดี๋ยวฝนก็ตกแล้ว เวลาเดินถึงครึ่งทางก็มีคุณคนหนึ่งนั่งรถจักรยานยนต์เข้าใกล้ตัวของฉัน ดิฉันนึกว่าคือครูท่านใด (แต่เวลาดิฉันเข้าไปสอน เด็กบอกว่าไม่ใช่ครู คือยามของโรงเรียน) เขาบอกว่าให้ดิฉันนั่งรถจักรยานยนต์ของเขาไปด้วย เพราะว่าตอนนี้ทางเข้าโรงเรียนน้ำท่วมอยู่ เขาเห็นดิฉันใส่รองเท้าส้นสูง บอกว่าวันหลังใส่รองเท้าแตะมาก็ได้ รองเท้าจะได้ไม่เปียก เริ่มต้นดิฉันไม่อยากรบกานเขา เพราะว่าดิฉันจำได้เมื่อวานก็ฝนตกเหมือนกัน แต่โรงเรียนก็ไม่น้ำท่วม ทำไมวันนี้... แต่ยามบอกว่ายินดี ดิฉันคิดว่าปฏิเสธอีกก็ไม่มีความสุภาพแล้ว เวลาถึงหน้าประตูของโรงเรียนจึงทราบ โรงเรียนน้ำท่วมจริง ๆ ยามส่งดิฉันไปถึงที่ไม่มีน้ำท่วม ขอบคุณยามจริง ๆ ไม่ฉะนั้น ดิฉันไม่ทราบเข้ามาอย่างไร เวลามาถึงโรงเรียนไม่กี่นาที ฝนตกอีกแล้ว แถมฝนตกหนักมาก เด็ก ๆ ยุ่งกับย้ายเอกสารอยู่ที่ชั้นหนึ่งเข้าไปชั้นสอง ฝนตก...

แอร์อีก

เมื่อวันเพิ่งพูดถึงห้องทำงานเราร้อนมาก รอตั้งนานแล้ว ช่างแอร์จึงมาติดแอร์ แต่วันนี้ดิฉันไปทำงานกลับเสียใจ ไม่ถูกใจมาก วันนี้ฝนตกเรื่อย ๆ อากาศเย็นสบาย ๆ ลมก็แรง แต่เวลาไปถึงที่นั้น คนฝรั่งกลับบอกว่า ร้อนมาก แล้วก็ไปปิดหน้าต่าง ปิดประตู จะไปเปิดแอร์ ดิฉันแปลกใจว่า วันนี้ฝนตก อากาศดีแล้ว ทำไมต้องเปิดแอร์ เปิดพัดลมก็พอแล้วล่ะ ลมก็แรงอีก ถ้าอากาศเย็นก็เปิดพัดลมจะได้ประหยัดไฟฟ้า ช่วยรักษาโลกร้อน นี่คือความรับผิดชอบของเราโลกมนุษยชาติทุกคนไม่ใช่เหรอ ดังนั้นวันนี้อารมย์ของฉันไม่ค่อยดี อีกทั้งยังดิฉันนั่งในห้องเราที่เปิดแอร์แล้ว ปวดหัวมาก ไม่รู้เป็นยังไง ออกไปข้างนอกสูบหายใจอากาศธรรมชาติ อาการปวดหัวก็ค่อย ๆ หายแล้ว แต่เวลาเข้าไปห้องทำงาน อาการปวดหัวก็เกิดขึ้น เวลาอยู่ห้องพักของฉัน ไปเรียนความรู้ที่ม.หัวเฉียว ทั้งไม่มีสถานการณ์อย่างนี้ มี่แต่อยู่ห้องทำงานเราจึงมี อาจจะคือทางจิตวิทยาเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีกวันหนึ่ง หวังว่าไม่เกิดสภาพเหล่านี้ชึ้นอีก...